Niedawno kupiłem dwupak z filmami Depresja gangstera z 1999 roku i Nawrót depresji gangstera z 2002 roku i obejrzałem je jeden po drugim. Dziwna sprawa, bo byłem pewien, że widziałem oba, a tak naprawdę nie widziałem żadnego. Depresja gangstera ma wiele atutów: napisał go i wyreżyserował legendarny Harold Ramis, a w rolach głównych wystąpili Billy Crystal i Robert De Niro. Uważam, że było tu kilka zabawnych momentów, ale nie wiem, czy szybko zechciałbym obejrzeć go ponownie.
Gdzie obejrzeć Depresję gangstera
Depresja gangstera miała premierę 5 marca 1999 roku. Film możesz obejrzeć na platformie cyfrowej, takiej jak Apple TV lub Amazon Prime Video.
Recenzja filmu: Depresja gangstera
Billy Crystal gra Bena Sobela. Pod wieloma względami Ben przypomina postać Billy’ego Crystala z filmu City Slickers, który powstał prawie dekadę wcześniej. Ben jest psychiatrą i trochę nudzi go jego życie: pacjenci nie są szczególnie ciekawi, zbliża się jego ślub, więc jest tak rozkojarzony, że wjeżdża w tył cudzego samochodu!
Robert De Niro w roli szefa mafii Paula Vitti
Problem w tym, że to nie był zwykły samochód, tylko auto należące do niejakiego Paula Vitti. Paula Vitti gra Robert De Niro i jest on szefem mafii. Na szczęście Jelly, jeden z jego głównych ludzi, bierze winę za wypadek na siebie, ale Ben i tak daje mu swoją wizytówkę. Paul przeżywa trudny okres: rywal poluje na jego pozycję, a do tego ma poważne problemy osobiste.
Komedia o mafii z nieoczekiwaną głębią
Postanowiono, że Paul powinien pójść na terapię, a Jelly nadal ma wizytówkę Bena, więc Paul trafia na terapię właśnie do niego. Dostajesz wszystkie mafijne i de niro’wskie klisze, jakich można się spodziewać, a mnie bawiło, że Billy Crystal i Robert De Niro świetnie się uzupełniają, zwłaszcza gdy Ben zaczyna sobie uświadamiać, z kim właściwie ma do czynienia. Zgodnie z oczekiwaniami Ben i Paul zaczynają się do siebie zbliżać i się zaprzyjaźniają.
Klasyczny humor De Niro spotyka dowcip Billy’ego Crystala
Jeśli nigdy nie widziałeś tego filmu, jest dokładnie taki, jakiej komedii o szefie mafii chodzącym na terapię można się spodziewać. Twórcy w zabawny sposób bawią się tu klasycznymi gangsterskimi rolami De Niro, a reakcja Billy’ego Crystala na ten świat to dużo frajdy. Myślę, że dobrze im wyszło pokazanie Paula jako postaci znacznie bardziej złożonej niż bezwzględny szef mafii, który zabije każdego, kto stanie mu na drodze.
Warto obejrzeć, jeśli lubisz komedie z lat 90.
Nie widziałem go w 1999 roku, choć przez lata byłem pewien, że tak. Rozumiem, dlaczego w momencie premiery był wielkim hitem, bo oglądanie De Niro w takiej roli było czymś nowym. W latach 90., a zwłaszcza w pierwszej dekadzie XXI wieku, mocno wszedł w świat komedii i nadal świetnie mu to wychodzi. Billy Crystal gra po prostu typowego Billy’ego Crystala w średnim wieku, który nie wie, co zrobić z życiem, i robi to bardzo dobrze.
Podsumowanie: Depresja gangstera i jej sequel
Cieszę się, że go obejrzałem, i zostawię ten dwupak w swojej kolekcji. Nie powiedziałbym, że to najlepszy film De Niro czy Crystala, ale oglądało się go przyjemnie, przy chrupaniu przekąsek. Uważam, że sequel był zupełnie niepotrzebny i gdyby nie dwupak, pewnie nie trzymałbym Nawrotu depresji gangstera w kolekcji.
The gallery was not found!
